Description: Weer laat! Jada zuchtte. Waarom, waarom was zij altijd degene die de tas vasthield? Waarom kon Eric niet een beetje verantwoordelijk zijn? Het waren tenslotte ZIJN ouders die kwamen eten. Maak de groenten af, dek de tafel, ruim een beetje op. Jada nam haar "to do list" in haar hoofd door. Ze keek naar de tijd en voelde de paniek toenemen. Zijn ouders konden elk moment arriveren en ze was nog lang niet klaar. Plots hoorde ze de voordeur sluiten, "dank je, dank je", fluisterde ze tegen zichzelf, haar zorgen en frustratie veranderden in woede.
